Masaże

Masaże

Masaż klasyczny

Jedna z najpopularniejszych form masażu o bardzo szerokim spectrum zastosowań. Ta forma terapii może być stosowana zarówno w celach leczniczych – między innymi przy schorzeniach natury ortopedycznej czy też neurologicznej, jak również po to, by pobudzić, rozluźnić czy wzmocnić tkankę mięśniową. Stosuje się go przede wszystkim w terapii narządów ruchowych – jest uznawany za jedną z najskuteczniejszych form terapii w tym zakresie.

Masaż klasyczny może być całościowy, co oznacza, że masażysta zajmuje się wszystkimi partiami ciała – od stóp, aż po kark. Może też koncentrować się na konkretnej partii ciała – np. plecach i karku czy nogach – w zależności od zaleceń lekarza czy fizjoterapeuty. Prawidłowo wykonany – ma zbawienny wpływ na organizm, pobudzając tkanki, regenerując mięśnie, czy też poprawiając ukrwienie.

Jak wykonuje się masaż klasyczny?

Masaż klasyczny wykonywany jest przez profesjonalnego masażystę / fizjoterapeutę. Odpowiednie zastosowanie technik masażu – z właściwym naciskiem oraz prędkością sprawia, że pacjent czuje się lepiej, a jego dolegliwości bólowe, motoryczne i inne zmniejszają się.

Technikami stosowanymi w trakcie masażu klasycznego są:

  • Głaskanie
    Głaskanie wykonuje się na początku i końcu każdego zabiegu. Masażysta przykłada dłoń ściśle do ciała pacjenta – w każdym jego miejscu stosuje tak samo precyzyjny – przyległy – dotyk, wywierany ze stałą siłą. Głaskanie w masażu klasycznym może być wykonywane całą wewnętrzną stroną dłoni, zaciśniętą pięścią, kłębikiem palca małego i kłębkiem kciuka, jak również stroną grzbietową ręki, stroną grzbietową I i II szeregu paliczków, opuszkami palców. Głaskanie w masażu klasycznym ma różne natężenie: od subtelnego, przez to o średniej mocy, po mocne. Różna może też być głębokość głaskania: wyciskanie, czyli głaskanie głębokie oraz głaskanie powierzchowne.
  • Rozcieranie
    Kolejny punkt podczas masażu klasycznego stanowi rozcieranie masowanej tkanki, często stosowane w przypadku stłuczeń, skręceń, zrostów – w celach leczniczych. Podczas rozcierania masażysta wykonuje ruchy koliste – wykonywane miejscowo lub spiralne, czyli polegające na obrotowym przesuwaniu rąk wzdłuż masowanej części ciała. W tej części masażu klasycznego osoba go wykonująca poświęca szczególną uwagę na rozcieranie punktów, w których brzuśce mięśniowe przechodzą w ścięgna i na miejsca przyczepów ścięgnowych.
  • Wyciskanie
    Technika stosowana w dwóch mających swoje źródło w technikach klasycznych masażach – masażu sportowym i drenażu limfatycznym. Masażysta wykonuje ruch o stałym nasileniu wzdłuż całego masowanego odcinka.
  • Ugniatanie
    Ta część masażu klasycznego jest najdłuższa i może trwać około 40 procent czasu całego zabiegu. Podczas tej części masażysta chwyta mięsień, dążąc do jego odciągnięcia od części kostnej. Dzięki temu mięśnie stają się bardziej elastyczne, podobnie z powięziami i ścięgnami. Ugniatanie należy do jednego z dwóch najmocniejszych elementów masażu klasycznego.
  • Oklepywanie
    Oklepywanie to jeszcze bardziej energicznie niż ugniatanie wykonywany element masażu klasycznego. Masażysta bardzo szybko uderza w tkankę, nie pozostając w długim kontakcie ze skórą pacjenta. Oklepywanie może odbywać się z różną siłą i w związku z tym działać pobudzająco lub relaksująco na pacjenta. Jako że to najbardziej intensywna część masażu klasycznego, nie wykonuje się jej u dzieci i osób starszych.
  • Wibracja
    Celem wibracji w masażu klasycznym jest aktywizacja mięśni gładkich i poprzecznie prążkowanych oraz pobudzenie włókien mięśniowych. Chodzi również o zwolnienie tętna i podniesienie ciśnienia krwi. Stosowanie wibracji w masażu klasycznym przyśpiesza również spalanie materii.
  • Roztrząsanie
    Roztrząsanie to ten element masażu klasycznego, który wprawia w delikatny ruch drżący masowane mięśnie – wykonuje się je z małą częstotliwością, ale przy dużej amplitudzie drgań. Na ciele pacjenta masażysta rozstawia szeroko palce i wykonuje energiczne ruchy na boki, nie odrywając dłoni i ciągle się przesuwając.
  • Wałkowanie
    Wałkowanie to element masażu klasycznego, łączący w sobie ugniatanie, rozcieranie i głaskanie. W zależności od natężenia – wykonywane powoli lub energicznie – działa na tkanki rozluźniająco bądź pobudzająco.

Masażysta stosuje je w odpowiedniej sekwencji, stopniowo pobudzając tkanki i powodując redukcję napięcia partii mięśniowych.

Masaż klasyczny - działanie

Masaż klasyczny niesie poza sobą szereg pozytywnych konsekwencji:

  • aktywizuje działanie układu limfatycznego i krwionośnego, dzięki czemu tlen i substancje odżywcze w większej ilości trafiają do organizmu,
  • działa na układ nerwowy – uspokaja lub pobudza pacjenta, powodując sprawniejsze przesyłanie bodźców do mięśni,
  • działa na układ pokarmowy – przyspiesza przyswajanie substancji odżywczych i proces spalania materii,
  • usprawnia ruchomość stawów, a także działa na mięśnie: zwiększa ich elastyczność, dzięki czemu pracują lepiej, są również lepiej ukrwione,
  • masaż ma także wpływ na psychikę: zabieg wspomaga wydzielanie serotoniny, hormonu tkankowego, nazywanego "hormonem szczęścia", poprawia więc nastrój,
  • działa dobroczynnie na skórę: usuwa martwy naskórek, ułatwia jej oddychanie, przez co staje się jędrniejsza.

Masaż klasyczny – wskazania

Masaż klasyczny może być stosowany przy wielu schorzeniach i dolegliwościach. Szczególnie poleca się ten zabieg przy:

  • obrażeniach ortopedycznych – przy fizjoterapii po: zwichnięciach, złamaniach, skręceniach i stłuczeniach kości oraz stawów,
  • naderwanych i nadciągniętych ścięgnach,
  • przykurczach, niedowładach i porażeniach – np. po wylewie,
  • stanach deformacji kręgosłupa,
  • intensywnych treningach sportowych i innym intensywnym wysiłku fizycznym.

Umiejętnie przeprowadzony masaż pozwoli zredukować ból, rozluźnić się i poprawi samopoczucie.

Masaż klasyczny – przeciwwskazania

Pośród ogólnych przeciwwskazań do zastosowania klasycznego masażu wyliczyć można dolegliwości takie, jak:

  • menstruacja oraz bycie w ciąży,
  • nadciśnienie tętnicze,
  • podwyższona temperatura ciała – przekraczająca 39 stopni Celsjusza,
  • żylaki i stany zapalne żył,
  • zmiany skórne – np. mocno rozsiane wypryski ropne,
  • obecność krwiaków lub ryzyko wystąpienia krwawienia.

 

Masaż sportowy

Jedna z najbardziej powszechnych metod stosowanych przez fizjoterapeutów w pracy z układem ruchu sportowca. Szeroko rozumiany masaż sportowy używany jest nie tylko w rehabilitacji doznanych kontuzji, ale również znajduje zastosowanie w odnowie biologicznej i towarzyszy procesowi budowania formy przez zawodnika. We współczesnej fizjoterapii masaż sportowy łączy się z innymi metodami terapii manualnej tkanek miękkich i stawów. Dzięki takiemu połączeniu praca ze sportowcem staje się indywidualna i niepowtarzalna. Właśnie to może być sposób w walce o najwyższe pozycje, gdzie często najlepszych zawodników dzieli niewielka różnica, chociażby setnej sekundy na mecie.

Masaż sportowy - działanie

Indywidualnie dobrana praca na tkankach miękkich i stawach w poszczególnych etapach przygotowań i zawodów przynosi sportowcom wiele korzyści. Nie tylko w biomechanice ruchu, ale też w aspekcie neurologicznym, zwiększając lub zmniejszając pobudliwość nerwową. Również z psychologicznego punktu widzenia, masaż sportowy odgrywa istotną rolę. Wpływa na samopoczucie sportowca, znosząc jego gorączkę przedstartową, czy działając relaksująco w przerwie między zawodami.

Korzyści, jakie sportowiec może zyskać poddając się masażom sportowym:

  • Zwiększenie zakresu ruchów i elastyczności mięśni, dzięki czemu sportowiec ma większe możliwości w budowaniu formy.
  • Poprawa krążenia krwi i wzrost temperatury masowanej okolicy.
  • Lepsze dotlenienie i poprawa metabolizmu tkanek, szybsza wymiana substancji odżywczych między krwią, a komórkami.
  • Szybszy powrót sportowca do formy po kontuzji.
  • Krótszy czas regeneracji między treningami. Oczyszczenie organizmu z toksyn i przywrócenie mięśni do wykorzystania pełnych możliwości.
  • Poprawa pracy układu nerwowego. Możliwość pobudzenia lub relaksacja sportowca – w zależności od cyklu treningowego.
  • Zapobieganie urazom i leczenie kontuzji.

Rodzaje masażu sportowego:

Najprostszy masaż sportowy nie różni się znacznie od masażu klasycznego. Bazuje bowiem na klasycznych technikach, w skład których wchodzą m.in. głaskanie, rozcieranie, ugniatanie czy oklepywanie. Różnice między masażem sportowym, a masażem klasycznym dostrzega się przede wszystkim w intensywności masażu, czasie wykonania, a szczególnie w tym, kiedy jest wykonywany. Bardziej doświadczeni fizjoterapeuci często odbiegają od schematów masażu klasycznego, używając technik dobranych indywidualnie do profilu zawodnika i uprawianej dyscypliny sportu. Masaż sportowy wykonuje się w poszczególnych etapach:

Masaż treningowy

W okresie treningowym wykonuje się intensywny masaż, dzięki któremu sportowiec zwiększa swoje możliwości treningowe. Masaż wykonany po ćwiczeniach zwiększa możliwości regeneracji między kolejnymi treningami. W okresie treningowym stosuje się przeważnie techniki przypominające mocne ugniatanie przeplatane głaskaniem i rozcieraniem. Często odchodzi się od masażu szwedzkiego i używa się do masażu własnych technik, z użyciem przedramienia i łokcia.

Masaż treningowy powinien być dobrany indywidualnie do danej dyscypliny sportu i zawodnika, a fizjoterapeuta powinien koncentrować swoją uwagę na grupach mięśniowych, które są najbardziej poddane treningowi. Czas masażu całościowego powinien wynosić maksymalnie 60 minut, częściowego około 15-20 minut (czas zależy m.in. od masowanej okolicy, uprawianej dyscypliny sportu i budowy ciała zawodnika). Po treningu wytrzymałościowym masaż wykonuje się przeważnie po odpoczynku wynoszącym 1,5 godziny, a po treningu siłowym po około 3 godzinach od zakończenia ćwiczeń.

Masaż przedstartowy

Między ostatnim treningiem, a zawodami stosuje się masaż, którego celem jest uzyskanie maksymalnych możliwości sportowca, co wpływa też na jego stan psychofizyczny. Fizjoterapeuta w ostatniej fazie przygotowań sportowca do zawodów spełnia nie tylko rolę terapeuty, ale również psychologa, który powinien zwrócić uwagę na gorączkę przedstartową, podczas której zawodnik często miewa problemy z prawidłową regeneracją, snem czy przyjmowaniem posiłków. Masaż powinien być dostosowany indywidualnie do budowy ciała zawodnika, stanu psychicznego i uprawianej dyscypliny sportu. Czas masażu jest dobierany indywidualnie do potrzeb zawodnika.

Masaż startowy

Masaż startowy jest przeważnie energiczny, a jego celem jest wydobycie z zawodnika dodatkowych kilku procent możliwości, które pomogą w uzyskaniu lepszego wyniku. Działania terapeutyczne nakierowane na stawy i tkanki miękkie, tuż przed startem, traktuje się również jako formę rozgrzewki narządu ruchu. Fizjoterapeuta, wykonujący terapię tuż przed startem, być może jest ostatnią osobą, z którą zawodnik rozmawia przed przystąpieniem do zawodów, dlatego też często jest motywatorem zawodnika. Zależnie od dyscypliny sportu, często w sportach siłowych, korzystne jest częściowe utrzymanie gorączki przedstartowej, bowiem pobudzenie emocjonalne zawodnika pozwala na uzyskanie większej siły.

Masaż powysiłkowy

Po treningu lub zawodach sportowych masaż wpływa na regenerację tkanek miękkich i zmniejsza nadmierne napięcie mięśniowe. Z kolei użycie masażu w powysiłkowej bolesności mięśni przyczynia się do szybszej regeneracji mikrouszkodzeń włókien mięśniowych. W czasie długotrwałego treningu w układzie ruchu człowieka zachodzi wiele procesów, które wpływają na zaburzenia odżywienia tkanek i ich dotlenienia, które można skutecznie zniwelować poprzez masaż powysiłkowy. Znajduje on również swoje zastosowanie w poprawie biomechaniki stawów zwiększając ich zakresy ruchu. Odnosi się to nie tylko do stawów położonych proksymalnie od napięć mięśniowych, ale także wpływa na dystalne okolice i cały układ ruchu.

Masaż kondycyjny

Masaż kondycyjny, czyli tzw. podtrzymujący, wykonuje się pomiędzy sezonem, a kolejnym cyklem treningowym. Wykonanie tego rodzaju masażu pozwala na utrzymanie formy i poprawę elastyczności mięśni. Przeważnie wykonuje się masaż całościowy w serii od 8-10 zabiegów. Zaleca się łączenie masażu kondycyjnego z innymi zabiegami stosowanymi w odnowie biologicznej.

 

Masaż leczniczy

Za masaż leczniczy, należący do metod fizjoterapii, uznaje się te działania, które celowo stosuje się w celu leczenia chorób, zmniejszania nasilenia objawów chorobowych lub zapobiegania chorobom. Nieostra jest jednak granica pomiędzy masażem leczniczym a innymi rodzajami masażu, np. masażem relaksacyjnym. Tym bardziej, że masaż leczniczy ma zastosowanie również w sporcie, kosmetyce, relaksacji, w których poprzez masaż uzyskuje się, np. zwiększenie masy mięśniowej, ujędrnienie i wygładzenie skóry, czy też odprężenie. Współcześnie masaż postrzegany jest, jako działanie harmonizujące funkcje fizyczne i psychiczne. Masaż można też zaliczać do metod medycyny naturalnej.

Masaż leczniczy – opis i działanie

Wybór właściwego rodzaju masażu, a także odpowiednich technik, uzależniony jest od wielu czynników. Należą do nich: wiek, płeć, masa ciała, ogólny stan zdrowia, rodzaj choroby pacjenta oraz cele, jakie stawia sobie masażysta. Jednak dopiero w trakcie masażu, terapeuta obserwując reaktywność tkanek na zastosowany bodziec fizyczny, jakim jest masaż, dobiera siłę i czas trwania tego bodźca.

Do najczęściej stosowanych współcześnie rodzajów masażu leczniczego zalicza się: masaż klasyczny, terapię mięśniowo-powięziowych punktów spustowych, masaż segmentarny, masaż tensegracyjny, drenaż limfatyczny, masaż tkanek głębokich, masaż punktowy, masaż łącznotkankowy, masaż centryfugalny, masaż lodem.

Terapia mięśniowo-powięziowych punktów spustowych jest celowym działaniem stosowanym podczas masażu klasycznego, w którym wykorzystuje się różne formy ucisku na wrażliwe miejsca, zwane punktami spustowymi, znajdujące się w tkance mięśniowej i powięziowej. Punkty spustowe charakteryzują wzmożone napięcie i bolesność pod wpływem ucisku, z promieniowaniem bólu do obszarów odległych od miejsca drażnienia. Celem terapii jest uwolnienie od bólu i poprawa zaburzonych wzorców ruchowych. Terapia punktów spustowych może być stosowana także, jako odrębne działanie, gdy np. występuje przeciwwskazanie do wykonania masażu klasycznego.

Masaż segmentarny składa się z wielu chwytów i technik, których ściśle określona kolejność wykonania, przy uwzględnieniu zasad dawkowania, pozwala na wykrywanie i usuwanie zmian chorobowych. W odróżnieniu od masażu klasycznego znajduje zastosowanie w leczeniu chorób narządów wewnętrznych. Określone okolice ciała (skóra, mięśnie, tkanka łączna, naczynia i kości) są połączone nerwowo, wewnątrzwydzielniczo i humoralnie z odpowiednimi narządami wewnętrznymi i mogą na siebie wzajemnie oddziaływać, tworząc tzw. krąg czynnościowy. Wiedza o tych zależnościach jest podstawą w masażu segmentarnym. Podstawową techniką tego masażu jest rozcieranie segmentarne, które ma charakter „świdrujący”. Jest ono wykorzystywane podczas wykonywania poszczególnych chwytów leczniczych. W masażu segmentarnym nie stosuje się środków poślizgowych. Wykonywany jest w kierunku od nerwów obwodowych do ośrodkowego układu nerwowego.

Masaż tensegracyjny jest oparty na zasadach prawa tensegracji, czyli na zależnościach strukturalnych występujących między mięśniami, powięziami i więzadłami. Zabieg rozpoczyna się badaniem punktów o szczególnej wrażliwości dotykowej i lokalizacji tkanek, w których wystąpiło wzmożone napięcie spoczynkowe. Następnie wykonuje się masaż, w celu przywrócenia prawidłowego napięcia w określonym układzie. Wyróżnia się cztery układy: mięśnia najszerszego grzbietu, mięśnia piersiowego większego, mięśnia zębatego przedniego i więzadła krzyżowo-guzowego. Techniki masażu tensegracyjnego to: głaskanie, rolowanie, przemieszczanie, rozcieranie i ugniatanie.

Drenaż limfatyczny jest masażem, który usprawnia krążenie limfy, przeciwdziałając powstawaniu zaburzeń wywołanych jej zastojem, jak również umożliwia zmniejszanie obrzęków limfatycznych, zastoinowych, zapalnych lub związanych z niedoborami zawartości białek we krwi. W drenażu limfatycznym należy rozpocząć masaż od rejonów w bezpośrednim sąsiedztwie kątów żylnych i stopniowo obejmować obszary dystalne, natomiast przepychanie chłonki wykonuje się od obwodu w kierunku węzłów chłonnych. Powolny przepływ chłonki wymusza wolne tempo wykonywania drenażu limfatycznego. Podstawowymi technikami są: rozcieranie koliste i rozcieranie spiralne oraz chwyty pompujący i czerpiący, służące przepychaniu płynów. Istotne jest, by podczas tego masażu nie rozgrzewać tkanek.

Masaż tkanek głębokich ma działać głównie na tkanki znajdujące się pod skórą. Nazwa metody może sugerować silne i bolesne oddziaływanie na ciało pacjenta, w rzeczywistości jednak jest to delikatna metoda. Wszystkie ruchy wykonuje się z precyzją, a siłę nacisku dobiera się dla każdego pacjenta indywidualnie, zależnie od napięcia tkanek. Masaż wykonuje się powoli, dając tkankom czas na fizjologiczną odpowiedź i przystosowanie się do nowych warunków. Na ogół nie stosuje się środków poślizgowych lub tylko w niewielkiej ilości. Celem masażu tkanek głębokich jest rozluźnienie napięć i działanie przeciwbólowe. Podstawowymi technikami są: ruchy rozciągające, rozciągające z zablokowaniem, skracanie mięśnia, praca w bruzdach międzymięśniowych, uwalnianie mięśni i ruch w poprzek włókien mięśniowych. Charakterystyczny jest skośny nacisk na tkanki (pod kątem ok. 45°). Masaż wykonuje się w różnych kierunkach, używając palców (z wyjątkiem kciuka), kostek palców, pięści i przedramienia.

Masaż punktowy to oddziaływanie na określone punkty na ciele człowieka. Masaż w ujęciu chińskim zwany jest akupresurą, natomiast w japońskim nosi nazwę Shiatsu. W tradycyjnej wersji opiera się na filozofii energii Qi i jej form Yin i Yang. Wszystkie procesy w organizmie rozpatrywane są poprzez brak, nadmiar lub równowagę Qi. Wyróżnia się 670 głównych punktów akupresurowych oraz 800 dodatkowych. Teoria zakłada, że poprzez masaż tych punktów można oddziaływać na płynącą energię i przywracać prawidłowe funkcjonowanie całego ustroju. Masaż punktowy można łączyć z innymi masażami, np. z masażem klasycznym.

Masaż łącznotkankowy jest działaniem w obrębie tkanki łącznej. Efekty terapeutyczne uzyskuje się poprzez odruchy skórno-trzewne autonomicznego układu nerwowego. Technika tego masażu polega na rozcieraniu małymi ruchami palców miejsc wrażliwych w tkance łącznej. Pacjent ma to odczuwać, jako wrażenie zacięcia lub zadraśnięcia paznokciem. W zależności od warstwy, w której przeprowadza się zabieg, rozróżnia się techniki skórną, podskórną i powięziową. Podczas zabiegu należy w odpowiedniej kolejności masować strefy zmian łącznotkankowych.

Masaż centryfugalny zwany jest też dostawowym. Masaż ten stosuje się po kontuzjach stawowych i okołostawowych, takich jak: stłuczenia, zwichnięcia, skręcenia. Wykonuje się go dwuetapowo. Na pierwszym etapie wykonywany jest zbieżnie w kierunku szpary stawowej z użyciem środka poślizgowego (głaskania, rozcierania, uciski). W drugim stosuje się środki wspomagające w postaci kremu, maści lub żelu, które działają leczniczo lub rozgrzewająco. Masaż centryfugalny należy łączyć z innymi zabiegami fizykalnymi oraz ćwiczeniami, zwiększającymi zakres ruchomości stawu, a także siłę i masę mięśni działających na staw.

Masaż lodem to zabieg o charakterze miejscowym. Reakcja na masaż składa się z dwóch etapów. Na pierwszym dochodzi do schłodzenia tkanek, zwężenia naczyń krwionośnych i zmniejszenia przepływu krwi, a na drugim naczynia krwionośne rozszerzają się i dochodzi do poprawy ukrwienia, dzięki czemu zwiększa się metabolizm tkanek i szybciej usuwane są z nich związki toksyczne. Ponadto zimno działa przeciwzapalnie, przeciwobrzękowo i przeciwbólowo.

Na ogół masaż leczniczy stosuje się w połączeniu z innymi terapiami fizykalnymi, w których wykorzystuje się naturalne czynniki fizyczne, jak: ciepło, zimno, promieniowanie podczerwone i ultrafioletowe, energia mechaniczna i elektryczna, woda, pole magnetyczne itp.

Ogólne zasady stosowania masażu leczniczego:

  • rozpoczęcie masażu musi poprzedzać wywiad z pacjentem,
  • pacjenta należy poinformować, jak będzie przebiegał masaż,
  • pacjent w trakcie masażu powinien informować masażystę o swoich odczuciach,
  • masaż wykonuje się w ułożeniu zapewniającym rozluźnienie mięśni pacjenta, a w przypadku wykonywania drenażu limfatycznego swobodny odpływ chłonki,
  • zabieg należy stosować zgodnie ze wskazaniami i przeciwwskazaniami,
  • masaż wykonuje się w odpowiednim kierunku: układ nerwowy – od nerwów obwodowych dośrodkowo, układ krążenia – w kierunku przepływu krwi żylnej, układ chłonny – od obwodu w kierunków węzłów chłonnych, układ mięśniowy – wzdłuż włókien mięśniowych rozluźniająco, w poprzek włókien mięśniowych pobudzająco,
  • siła nacisku w masażu uzależniona jest od wieku, płci, budowy ciała, stanu zdrowia pacjenta i reakcji na bodziec,
  • czas trwania zabiegu uzależniony jest od rodzaju zaburzenia, wielkości powierzchni masowanej, stanu zdrowia pacjenta, liczby masaży,
  • techniki masażu dobiera się stosownie do występujących zaburzeń i dolegliwości,
  • każdy chwyt masażu powinien być powtarzany minimum dwukrotnie,
  • dawkowanie bodźców powinno być stopniowe – od słabszych do silniejszych,
  • liczba zabiegów uzależniona jest od rodzaju masażu, rodzaju schorzenia i postępów w leczeniu,
  • niedopuszczalne jest gwałtowne oziębienie okolicy masowanej,
  • niemasowane części ciała powinny być okryte,
  • przerwany masaż należy rozpocząć od początku.

Masaż leczniczy – wskazania

  • choroby i dysfunkcje narządu ruchu, takie jak stany po urazach (po stłuczeniach, skręceniach, zwichnięciach i złamaniach),
  • zmiany przeciążeniowe mięśni, stawów, krążków międzykręgowych i innych struktur anatomicznych (przeciążanych np. podczas wielogodzinnej pracy siedzącej),
    • przykurcze i zaniki mięśniowe z nieczynności, zapalenie stawów, mięśni, ścięgien i pochewek ścięgnistych, zerwanie włókien mięśniowych,
    • zmęczenie mięśni po wysiłku fizycznym,
    • zmiany zniekształcające kostno-stawowe
    • zespoły bólowe w przebiegu chorób zapalnych i zwyrodnieniowych narządu ruchu (najczęściej choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa).
  • u osób z przewlekłą niewydolnością oddechową (masażem rozluźnia się pomocnicze mięśnie oddechowe);
  • w stanach po zakrzepowym zapaleniu żył (nie wcześniej niż 6 mies. po ustąpieniu choroby), w chorobie Raynauda (I i II stadium), w chorobie Buergera (I i II stadium)
  • przy obrzękach limfatycznych; u osób z chorobami skóry i tkanki podskórnej (w zaburzeniach odżywczych skóry, bliznach pourazowych i pozabiegowych);
  • u osób z chorobami układu nerwowego (w zanikach, niedowładach i porażeniach mięśniowych, uszkodzeniach nerwów obwodowych, w których masaż wpływa rozluźniająco lub pobudzająco oraz przeciwbólowo).

Masaż leczniczy – przeciwwskazania

  • brak zlecenia lekarskiego,
  • choroby skóry, którym towarzyszą wypryski, pęcherze i przerwanie ciągłości skóry,
  • zaawansowane stadium choroby Buergera lub choroby Raynauda,
  • wczesne stany po złamaniu kości, po naderwaniu i zerwaniu powięzi, ścięgien i mięśni,
  • żylaki i owrzodzenie żył, zakrzepowe zapalenie żył,
  • nowotwory (z wyjątkiem masażu limfatycznego, stosowanego z powodu obrzęku limfatycznego po operacji raka piersi oraz przypadków chorób nowotworowych w okresie terminalnego leczenia objawowego),
  • krwawienia, krwotoki lub możliwość ich wystąpienia (np. hemofilia, skaza naczyniowa),
  • niewyrównane nadciśnienie tętnicze,
  • zaawansowana miażdżyca naczyń kończyn dolnych,
  • stany niewyrównanej niewydolności serca,
  • ostre stany zapalne,
  • choroby zakaźne, wysoka temperatura ciała (powyżej 38°C),
  • krwiaki i naczyniaki,
  • tętniaki aorty,
  • zapalenie opon mózgowych, jamistość rdzenia,
  • zaawansowana osteoporoza lub inne przyczyny zwiększonej łamliwości kości,
  • występowanie zaburzeń wymagających innego rodzaju leczenia w trybie nagłym lub pilnym.

Rozpatrując przeciwwskazania do masażu, należy pamiętać, że w wielu przypadkach będą one względne, zależne od takich czynników, jak: nasilenie zaburzeń, miejsce występowania zaburzeń, obszar poddawany masażowi, rodzaj stosowanego masażu. W indywidualnych przypadkach mogą występować także jeszcze inne przeciwwskazania. Zatem odnoszenie wymienionych powyżej przeciwwskazań do wszystkich rodzajów masażu i wszystkich przypadków chorobowych byłoby niewłaściwym uproszczeniem.

Masaże